Yamaç
Çeviri
Ergin Altay

ISBN
9789750526817

1. baskı - Mayıs 2019
956 sayfa


49,00 TL
39,20 TL

Yamaç

İvan Gonçarov

Ölümsüz Oblomov tiplemesinin yaratıcısı olan Gonçarov, son romanı Yamaç’ta 19. yüzyıl Rus toplumunu detaylı bir şekilde resmediyor.

Ergin Altay çevirisi,
Helen Rapp’in önsözü,
Milton Ehre ve çevirenin sonsözü,
Yazar ve dönem kronolojisi,
Kitaba dair görsellerle.

Ölümsüz Oblomov tiplemesinin yaratıcısı olan Gonçarov, son romanı Yamaç’ta 19. yüzyıl Rus toplumunu detaylı bir şekilde resmediyor. Rayski, Petersburg’daki şehir hayatından kaçarak Volga kıyısındaki aile çiftliğinin bulunduğu Malinovka’ya gider. Kendini sanatçı olarak tanımlayan Rayski resim, müzik ve edebiyatla ilgilenir ama bu ilgi hep yüzeysel kalır, tıpkı özel hayatındaki gibi. Önce Sofiya Belovodova sonra da kuzenleri Marfenka ve Vera’ya olan ilgisi de derinleşemez, Vera için nihilist Volohov ve komşuları Tuşin’le yarıştığı halde. Gonçarov yirmi yıl üzerinde çalıştığı Yamaç’ta toplumsal gelişmelerin ışığında romana eklediği karakterleri ve odak noktasını zamanla değiştirir. Volohov karakteriyle nihilizmi, roman bütünlüğünü sağlayan karakteri Rayski’yle ise dönemin Rus sanatçılarını eleştirir.

“Gonçarov önceki eserlerinde rastlanmayan gerilim, heyecan ve dramatik karşılaşmalarla dolu bir iklimin yanı sıra, Yamaç’ta olay örgüsünün karmaşıklığı konusunda da görülmemiş bir ustalık sergiler.” MILTON EHRE



Kitaptan bir bölüm okumak için tıklayın.
Kitabın Adı
Yamaç
ISBN
9789750526817
Orijinal Adı
Обрыв
Kapak
İlya Repin, “Yaz Manzarası”, 1879
Yayın No
İletişim - 1607
Dizi No
İletişim Klasikleri - 52
Alan
Klasik Dünya Edebiyatı
Sayfa Sayısı
956 sayfa
En
130 mm
Boy
195 mm
Baskı
1. baskı - Mayıs 2019
Yazar
İvan Gonçarov
Çeviren
Ergin Altay
Dizi Yayın Yönetmeni
Murat Belge
Yayına Hazırlayan
Güneş Akkor
Önsöz
Helen Rapp
Önsözü Çeviren
Emrah Serdan
Sonsöz
Milton Ehre, Ergin Altay
Sonsözü Çeviren
Emrah Serdan
Uygulama
Hüsnü Abbas
Düzelti
Beyza Altay
Cilt
Güven Mücellit
Baskı
Sena Ofset

İvan Gonçarov

18 Haziran 1812 tarihinde Simbirsk’te (bugünkü adıyla Ulyanovsk) geniş ve varlıklı bir tüccar ailede dünyaya geldi. Babasının babası 18. yüzyıl ortasında orduya olan hizmetleri sayesinde toprak sahibi soylu sınıfa yükselmişti; ailenin geri kalanıysa hububat ticaretiyle uğraşmıştı. Babası Aleksandr İvanoviç birkaç dönem Simbirsk’e belediye başkanlığı da yapmış saygın bir adamdı; Gonçarov’un biyografilerinde babasının dindar ve hüzünlü, annesi Avdotya Matveyevna’nın ise sert ve disiplinli olduğu yazar. Babasını erken yaşta kaybettikten sonra başlayan eğitim hayatı onu aile mesleğinden uzaklaştırarak doğuştan yeteneği olan edebiyata yakınlaştırdı. Moskova Üniversitesi’nin dilbilim fakültesine girdi ve en yakın arkadaşlarından Rus yazar Mihail Lermontov (1814-1841) ile burada tanıştı. Gonçarov’un otuz yılı aşan, pek de parlak denemeyecek bürokrasi kariyeri üç yıl sonra üniversiteden mezun olması ve St. Petersburg’a taşınmasıyla başladı. Burada samimi olduğu Maykov ailesi ve özellikle Nikolay Maykov, edebiyat çevrelerini tanımasına ve yazmaya başlamasına ön ayak oldu; ilk öyküsü “Şans Eseri Yanılgı” ailenin özel derleme kitabında çıktı. Ailenin çocukları olan Apollon (şair) ve Valeriyan’a (eleştirmen) Latince ve Rus edebiyatı dersleri veriyordu. Belinski’yle arkadaşlığı sayesinde tasarladığı üçlemenin ilk kitabı Sıradan Bir Hikâye (1847) ona erken gelen bir başarı kazandırdı. Rus fırkateyni Pallada’nın koramiraline özel kalemlik ettiği seyahat sırasında Uzak Doğu ve Japonya’yı gördü; St. Petersburg’a döndükten sonra izlenimlerini Pallada Fırkateyni: Seyahat Notları adıyla yayımladı (1858’de kitaplaştırıldı). Gonçarov yetişkinlik hayatı boyunca depresyonla ve teşhis edilmemiş zihinsel sorunlarla mücadele etti: Çağdaşı İvan Turgenyev’i (1818-1883) intihalle suçlaması da onu ileride münzevi bir hayata götürecek olan paranoyaklığının erken bir işaretiydi. “Oblomov’un Rüyası” (1849) öykü halinde yayımlandıktan on yıl sonra Gonçarov’un eklemeleriyle Oblomov adıyla yayımlandı (1859). Bu yıllarda devletin kurduğu sansür heyetine katıldı, ancak bu daireye hizmetleri uzun sürmedi ve 1867 yılında emekli oldu. 1869 yılında yayımlanan Yamaç, üçlemesinin son halkasıydı. Okurlardan gördüğü ilgiye rağmen eleştirmenlerce beğenilmediğinden Gonçarov’un edebiyattan uzaklaştığı söylenebilir: Ömrünün son yirmi yılında denemelerini ve anılarını çeşitli yerlere yazdı. 1890 yılında felç geçirdi; ertesi sonbahar yakalandığı zatürreeden sonra 27 Eylül 1891’de hayatını kaybetti. Aleksandr Nevsky Manastırı’na gömüldü, 1956 yılında külleri Volkovo Mezarlığı’na taşınmıştır. Varlığının neredeyse tamamını uşağının ölümünden sonra hamiliğini üstlendiği karısı Aleksandra Treygut ve üç çocuğuna bıraktı. Gonçarov hiçbir zaman çağdaşlarının Slavcılık-Batıcılık çatışmasına aktif olarak dahil olmadıysa da, hayalci gelenekselcilikle aşırı pragmatizm arasında var olan uçurumu kendisinde ve çevresinde görmüş ve bu konuya romanlarında çeşitli açılardan mercek tutmuştur.



İvan Gonçarov

Tüm İvan Gonçarov kitaplarını görmek için tıklayınız.