AnKara polisiyeleriyle tanýdýðýmýz Emrah Serbes, bu defa direksiyonu kýrýyor ve edebiyatýmýzda pek de iþlenmemiþ bir baþka meseleye el atýyor. Erkek çocuklarýn enerjik, hüzünlü, alengirli dünyasýna giriyoruz...
Baba çalýþýyor, anne ev hanýmý, muhafazakârlýðýn kalesi...Ýþçiler, yoksullar, teyzeler, abiler... Kolay aðlayan sert adamlar... Taþra seyrekliði, mahallenin kalabalýðý... Kýskanç, gururlu, saf ergenler... Emrah Serbes, çabuk öfkelenen, kolay vazgeçen, baþtan çýkmýþ erkek çocuklarý konuþturuyor... Kederli, insana dokunan komik hikâyeler bunlar...
“Dizinin dizime deðiþi, Handan’ýn annesi için bir kelebeðin kanat çýrpýþýysa benim için kasýrgaydý. Kaç sene geçti, hâlâ unutmam, günde en az beþ sefer aklýma gelir. Biliyorum bu durumun, kökeni memeden kesildiðim güne kadar uzanan psikolojik nedenleri vardýr. Ama bir kadýný unutulmaz yapan þey, bir vakitler ona duyulan arzunun þiddetiyle doðru orantýlý deðil midir? O arzunun kýyýsýnda, gerçekleþme olasýlýðýnýn tam yaný baþýnda, sanki arada baþka hiçbir engel yokmuþ gibi rahat davranabilmekle, kendini o tatlý yanýlsamaya kaptýrabilmekle doðru orantýlý deðil midir? Bu olgunun da mý sorumlusu benim mutsuz geçen çocukluðum? Cevap? Yok! Kalýrsýn öyle...”
Taþrada ve kâinatta, yapayalnýz kalmýþ erkek çocuklarýn hikâyesi...
Erken Kaybedenler... Yoldan çýkmýþ bir neslin manifestosu...